GÜÇLÜNÜN YANINDA FARE, ZAYIFIN YANINDA ASLAN “Biri olmayınca, öbürünün de bir anlamı olmuyor zaten” Ahmet ALTAN “Aslını saklayan (ya da aslını inkâr eden) haramzade…” demiyor mu bir atasözümüz? Sanatçı Hülya Avşar: “Benim annem Türk, babam Kürt…” dediği için, eleştirip durdu bazı yazarlar. Neden babasının Kürt olduğunu söylüyormuş!.. Ne olmuş söylemişse? Hani: “Gerçekleri söylemekten korkmayınız.” deyip duruyordunuz ya… Siz: “Benim annem de Türk, babam da…” diye övünüp kasım kasım kasılırken doğru oluyor da Hülya Avşar bir gerçeği dile getirince, neden yanlış oluyormuş? “Bugüne kadar söylemedi de, niçin şimdi söylüyor?” diye soruyorlar. Laf mı şimdi bu? Ne zaman isterse, o zaman söyler. Keyfinin kâhyası mısınız? Belki bugüne kadar birçok kez söyledi de siz duymadınız. Belki de duymak istemediniz. Hülya Avşar’ın avukatı değilim ben. O, kendisini eleştirenlere en güzel cevabı verir elbet. “Madem avukatı değilsin, öyleyse ne diye savunuyorsun O’nu?” diye mi soruyor-sunuz? Cevap veriyorum: Aslında, ben Hülya Avşar’ı değil, kendimi savunuyorum. Ne demek mi bu? Bu, şu demektir ki, benim de kan olarak Hülya Avşar’dan bir farkım yok. Ben de melezim yani. Yarım Türk, yarım Kürt… Saf kan Kürt soylu olan babam, “öğretmen” olarak “idareci” olarak kırk yıl hizmet etti bu ülkeye. Bırakın bir başkasını, bırakın öğrencilerini, biz çocuklarına bile Kürtlüğü ile övün-medi; Kürt milliyetçiliği aşılamaya kalkmadı. Vazgeçtim Kürtçülük aşılamayı, Kürtçe bile öğretmedi. (Kendisi bile unutmuş anadilini.) Bunu böyle söylemekle babamı övüyor değilim ben. Aksine, keşke öğretseydi. Bir dil fazla bilmenin kime ne zarar olur? Sözgelişi, 500 yıl önce İspanya’dan ülkemize göçmüş olan Musevî yurttaşlarımız, İspanyolca da öğretiyorlar çocuklarına, Arapça da, İbranice de… Akılları mı yok onların? Hem: “Bir dil, bir insan” diyerek birden fazla dil bilmenin yararını söyleriz, hem de fırsat elimizdeyken bu imkânı kullanmayız. Niçin? Dünyanın dört bir köşesinden kopup gelmiş, yetmiş iki buçuk milletten oluşan Amerikalılar, “Babası Zenci, üstelik Müslüman” demeden, bir melezi “Başkan” seçmekten hiç go- cunmuyorlar da, biz yıllardır filmlerini zevkle izlediğiniz yetenekli ve güzel bir sanatçımızı yerden yere vurmak için, öküz altında buzağı arıyoruz. Haksızlığa karşıyım ben. Yalnızca bana karşı yapılmış haksızlıklara değil, her kim olursa olsun, başkalarına karşı yapılan haksızlığa ve zulme de karşıyım. Özellikle zayıflara, yoksullara, kimsesizlere karşı yapılan haksızlıklara… Ve özellikle fiziksel gücüne, ailesine, parasına malına mülküne güvenerek kadınlara ve çocuklara karşı yapılan zulümlere… Yasalara bakarsak, zayıfla güçlü, kadınla erkek arasında hiçbir fark yok... Her yurttaş dili, ırkı, milliyeti ve cinsiyeti bakımından kanun önünde eşit… Ancak, sizin de bildiğiniz gibi, bu yalnızca kâğıt üzerinde böyle. Gerçek, kitaplarda yazılanlardan tamamen farklı… Sözgelişi: “Benim babam da Kürt…” dediğim zaman, on yıllık can ciğer arkadaşımın bana bakışı değişiveriyor hemen. Pekiyi, ya Alevî olsaydım? Ya Rum, ya Arap, ya Hıristiyan?.. Ya Musevî olsaydım?.. Oysa ben, her bakımdan benden farklı olan insanlara karşı daha bir anlayışlı, daha bir hoş görülüyüm. Onları kırmamaya, üzmemeye özellikle özen gösteririm. Oysa Urfa Lisesi’nde okurken ben, Arap da vardı sınıfımızda, Kürt de, Süryani de, Alevî de… Hiçbir arkadaşımın, hiçbir arkadaşını dili, dini ya da ırkı için küçük gördüğünü, horladığını ne gördüm, ne duydum. Güçlülerin karşısında eğilip bükülürken, zayıfın karşısında “aslan” kesilenlere “insan” diyemiyorum ben! Şair F. N. Çamlıbel’in “İki zıt cevheri var nabzında akan kanın / Biri el-pençe duran, öteki duranın” dizeleri beni târif ediyor sanki. Türkan Aslan tuana_ist34@hotmail.com