Balyozlarla darbelenen, tek elli iktidar mücadelesinin sözel yumruklaşmalarının devam ettiği bugünlerde ve en sonda peygamberleştirme kavgasına varan, öylesine rezil, kaypak ve karamsar bir tablo var ki karşımızda.

Ara not: Haşa peygamberler ile kıyaslanabilecek kadar adam olanı bulabiliyorsanız ben imanımdan korkarım, çünkü bu ülkede ben Ebu Cehil kadar dürüst birisini bulamamaktan yakınıyorum.

Belki büyük bir söz ederim de alkış alırım zavallılığına girerek takdir edilecek başka hiçbir siyaset üretemeyen siyaset kısırlarının sapana yuvaladığı saçmalıklar.

Gündemi uzun zamandır takip etmiyorum, daha doğrusu etmek istemiyorum, zira olan olacak ve su akıp yatağını bulacaktır, iştah bırakmıyorlar ki.

Elbette ki yapmamız ve yapılması gereken yükümlülüklerimiz vardır.

Dilsiz şeytan olmaktansa, ses edip insan olduğumuzu ünlemeliyiz gündeme.

En son okurlarımdan gelen maillere baktım; maillerin çoğunluğu, karamsar bir tablo çizdiğim ve hayata hep aykırı bir duruşumun olduğunu belirten bir içeriğe sahipti.

Şimdi desem ki yarın bugünden güzel olacak ve yarın güneş başka doğacak, kuşlar aşkla ötecek, güller aşkın masumluğundan hicap ederek yanaklarını kıpkırmızı açacak, insanlar bir başka, hayat bambaşka olacak, herkes bohçasıyla gülmez mi bana.

Çünkü tablo bu değil işte.

Abidin Dino’nun tablosundan aşırabileceğimiz bir şey yok ve ancak mutluluğu o tabloda tutturabiliriz duvarlarımıza.

Ben daha çok psikolojik yansımamın sosyolojik boyutta pay bırakabileceğine inanarak kim ne alırsa hesabından doğranan ilhamımı aktarmaya çalışıyorum.

Ülkenin gündemini yakalamaya çalışmıyorum, çünkü ülke gündemi yıllardır değişmedi, nereye el atsan ergen birine konmuşsun gibi tacizle yargılayacaklar.

Türkiye’de gündem her zaman yoğun ve her gündem bir öncekini unutturacak yoğunluktadır. Aynı olaylara aynı pencereden bakmak her zaman yeni bir bakış açısı getirmeyecektir. Dolayısıyla takip ederek kendini dahil etmek de pek doğru değildir kanımca. İnternetten başlıklara göz atıp gazetelerden manşetlere bakmak gündemi yakalamak adına yeterlidir.

Gelişme olarak okyanusta çalkalanıyoruz, kara görünmüyor, ufukta da karayı arz eden bir ışık yok.

 Ancak ya aydınlık bir karaya demirleyecek ülke ki orda neyin beklediğinden bihaber zira orda kafeslenebilir, belki karaya varmadan balyozlarla darbelenir batırılır, ya da vardığı karada yeni baştan bir ülke tahsis edebilir; basit bir çerçeveyle hukuk, insan hakları ve demokrasi bileşkesi ile.

Yani derinlemesine bir devlete gerek yok. Yani basit, insan haklarının hayvan haklarından pratikte daha çok uygulanabilir bir alanı var etmek yeterlidir.

Kafesin balyozun hiçbir hayrı yoktur, olmaz da. Adından da ne kadar yıkıcı olduğu anlaşılmaktadır zaten. Bülbülü altın kafese koymuşlar, yine de özgürlük demiş. Gecekondu evinin yıkılmasına karşılık Toki’de ev vaad edilen adam bile yine de balyozun görüntüsünden korkar ve içi hırpalanır.

Aklımda uzun zamandır yazmak vardı ancak bir türlü oturamıyordum bilgisayar başına.

Ne balı yozlaştıran ne de kafaları estiren bir gelecek istemiyoruz.

Ülkemize dair isteklerimiz bellidir, dilde değil ama kalp ile anlamakla olgunlaşır bu istek.

Kardeşlik istiyoruz ve ülkemizde gerçekten barış olsun be kardeşler.

            Huzur olsun huzur.