Mevsimlik Kadın Tarım İşçilerinin Dramı İstatistiklere göre, Türkiye genelinde 1,5 milyondan fazla tarım işçisi bulunmaktadır. Bu nüfusun büyük bölümünü Güneydoğu Anadolu bölgesindeki insanlarımız oluşturmaktadır. Bu kesim, yılın ortalama 5 ayını evlerinden uzakta, olumsuz şartlar altında geçirmektedirler. Söz konusu işçiler çoğu zaman minimum insani yaşam standartlarının altında yaşamlarını idame etmek zorunda kalırken ayrıca; sağlık, eğitim, ulaşım, sosyal güvence konularında birçok problemle karşı karşıya kalmaktadırlar. Bu süreç özelliklede kadın ve çocuklar için hayatı çekilmez hale getirmektedir. Bütün bu olumsuz şartlar yetmezmiş gibi çalışmak üzere gittikleri bölgelerde 2.sınıf insan muamelesine tabi tutulmaktalar. Potansiyel suçlu ilan edilen mevsimlik işçiler, yerli işçilerden de daha düşük ücret almak zorunda bırakılarak, ne yazık ki emekleri de sömürülmektedir. Mevsimlik kadın tarım işçileri de en çok çalışan ama en çok ta ezilen ve sömürülen kesimdir. Eğitim düzeyleri en alt, hata hiç düzeyinde olan bu kadınlar, çoğu zaman erkeklerden daha üretken olmalarına rağmen ücretlendirmede daha düşük meblağlarda çalışmak zorunda kalırlar. Tarlada çalışmak yetmezmiş gibi çocukların bakımı, yemek ve diğer işlerde kadınların sırtlarına yüklenir. Ve en acısı da kendi alın terleriyle türlü zorluklarla kazandıkları parayı tasarruf hakları da eşlerinin insafına bırakılmıştır. Geçtiğimiz hafta Dünya Kadınlar günü kutlandı ama takip ettiğim kadarıyla mevsimlik tarım işçisi bayanların dramını kimse dile getirmedi. Bu sorunun çözüm yolları hakkında kimseden ses seda çıkmadı. Ya da çıkan sesler çok cılız kaldı ki kimsenin haberi olmadı… Yerel sivil toplum kuruluşlarının, bu sorunu ele alıp çalışma koşullarının iyileştirilmesi ve hatta mevsimlik tarım işçilerinin bölge dışına çıkmadan burada istihdam edilmeleri yönünde ilgili kuruluşlarla işbirliği yapmaları gerekmektedir. Söz konusu işçilerin yaşam ve çalışma koşullarını iyileştirilmesi konusunda devletin ivedilikle çalışmalar yapması zorunlu hale gelmiştir. Bunlar neler olabilir kısaca belirtmekte yarar var. En başta mevsimlik tarım işçilerin örgütlenmesi ve sosyal güvencelerinin sağlanması gerekmektedir. Gidecekleri yere ulaşımlarının insani koşullarda sağlanması, mümkünse devletin kendi olanaklarını (demir yolu gibi )devreye sokması, işçilere uygulanan ötekileştirme tutumunu sergileyenlere karşı yaptırımlar uygulanması. Aracıları devreden çıkaracak düzenlemeler yaparak, devletin ücretleri belirlemesi Adaletsiz ücretlendirmenin önüne geçilmesi. Belirli yerlerde konaklayacakları ve ihtiyaçlarını giderecekleri, mevsimlik işçi misafirhanelerinin kurulması. Ailesi ile gitmek zorunda kalıp, okullarından ayrılan çocukların yarım kalan eğitimlerinin takviyesi için yöntemler geliştirilmesi. Gezici sağlık ekipleri tarafından söz konusu ailelerin sağlık kontrollerinin yapılması, ilk akla gelen çözümler arasında. Gönül ister ki, mevsimlik tarım işçilerine kendi evlerinden ayrılmadan iş olanakları bulunsun. Kadınlar daha çok ezilmesin, yıpranmasın. Çocuklar evlerinde kendi yataklarında uyusun, okullarından ve arkadaşlarından ayrılmasın… Demokratik açılımın hararetle tartışıldığı bu günlerde açılıma katkısı olacak iyileştirmelerin hayata geçirilmesi yolunda tüm yetkilileri ve sivil toplumu bu konuda hassasiyete davet ediyorum…