Hasan Amcayı tanıyanınız vardır mutlaka,ya da onu ağarmış sakalıyla elindeki bastonuyla, belki de içli içli çektiği tütünüyle istediğiniz her yerde görebilirisiniz yeter ki görmek isteyin.

Bir nisan günüydü ikindinin ılık vakitlerinden bir dostla tenha bir yolun kıyısında biraz oturmuştuk. Önümüzdeki bankta oturan Hasan Amca dikkatimi çekmişti. Bank biraz uzun olunca Hasan Amcanın yanına aralıklarla birkaç genç oturmuştu. Gençlerle iletişime geçip hemen oracıkta içinden gelen anılarını anlatıyordu. Nasıl oluyor da belki de daha önce hiç tanımadığı insanlarla bir çırpıda bu kadar sıcak içten konuşuyordu hayret ettim. Gençlere öğütlerde bulunan Amcanın yüzündeki tebessümlere karşılık gençler bu ihtiyar ne anlatıyor gibisinden baş sallamaları tam bir hayal kırıklığıydı. Şimdi daha iyi anımsamıştım Fransızların dediği ‘’Gençlik bilseydi İhtiyarlık yapabilseydi’’ atasözlerini.

Hasan Amca gençliğe acıyordu, gün geçtikçe manasızlaşan gençliğin sancısını yorgun yüreğinde hissediyordu. Ağarmış sakalı zamana meydan okuyordu yılmamıştı yaşamaktan hala hayalleri vardı yarınlar için. Ve olacaktı tabi ki çünkü hayat öyle ucuz verilmemişti. Lakin gençlik ona pekte acımıyordu. O ise gençleri düşünüyordu hep ülkemizdeki genç nüfuzun potansiyeline dikkat çekerek sokakların gençlerle dolup taştığını bunlara nasıl istihdam sağlanacağının kendisini kara kara düşündürdüğünü izah etmeye çalışıyordu. Bahsettiği gibi gençlik günden güne manasızlaşıyor, ruhlarını terk ediyorlardı.

Bir bilgenin yalnızlığına şahit oldum, umut ısmarlayan kendisi terk edilmişse bile başkasını terk etmeyi düşünmeyen bir bilge. Hayatın insan oğlunu nasıl olgunlaştırdığını tecrübelerin yaşama ince ince nakışlanıp kulak verildiğinde yaşamda ne gibi değişikliler olabileceğini düşündüm o an ama bilgelerimize kulak verecek gençleri nerden bulabiliriz o daha çok düşündürdü beni. Bir bilgenin yalnızlığı coşan bir okyanus gibidir kulak vermeyi bile gerektirmez çoğu kez sadece biraz bakmak, bakmayı bilmek bir ömrü özetlemek için kafidir çoğu kez.

Bilgeler yalnız, insanlık yalnız hasret tortularıyla kalıplaşmış kalplerimiz yalnız. İnceden inceye bir şeyler oluyor bizlere batılılaşıyor muyuz çağdaşlaşıyor muyuz anlam vermiş değilim lakin bildiğim tek şey iletişim çağında insanların gittikçe iletişimsizliğe doğru gittiğidir. İhtiyarlarımıza manevi çınarlarımıza sırt döndüğümüzün kanıksanmış olduğunu acı bir gerçek olarak içimize kazıtmak gerektiğinin farkında olduğumuzun bilinicini yaşamak lazımdır.

Karanlığa teslim oluşlarımız,
Kitaplara kalın kilitler vuruşlarımız
İnsanların sağır oluşları
Ellerin yalnızlığı kucak açması
Bir bilgenin yalnızlığının
Küçük bir iz düşümüdür sadece

Bir bilgenin yalnızlığı
Geçmişi ve geleceği
Bir kalemle silmek demektir
Özlem ve sevgileri
Bilgilerin dil ucunda
Paslanmaya mahkum bırakmamak gerek
Bilgeler aramızda bir bir uçarken
Bakmışsınız ki ne neşesi kalmıştır evlerin
Ne de hayatınıza umut ısmarlayacak yüzler

Bir bilgenin yalnızlığında
Kör sağır ve lal olacağız

Erol Saner 18.06.2010